• Rodzina

    Stres rodziców

    Pomimo wysokiego  wskaźnika przeżycia w przypadku nowotworów dziecięcych zrozumiałe jest, że u rodziców pojawia się stres, związany z tym co dla dziecka oznacza leczenie oraz czy będzie ono cierpieć. Pojawiają się również pytania o szanse wyleczenia oraz to najtrudniejsze: “czy moje dziecko umrze?”.  W związku z chorobą dziecka rodzice mogą więc wykazywać fizyczne i emocjonalne objawy, takie jak stres, poczucie utraty kontroli, obniżenie samooceny, depresję czy lęk. Tymczasem rodzina odpowiedzialna w takim momencie przede wszystkim za opiekę i dobre samopoczucie dziecka, musi także czuwać nad dobrostanem fizycznym, emocjonalnym i społecznym innych jej członków. 

    Przed rodzicami stoi więc ogromnie trudne zadanie, które może być źródłem  stresu. Jego wyższy poziom obserwuje się u młodszych rodziców oraz u rodziców młodszych dzieci. Może to wynikać z braku doświadczenia młodych rodziców oraz z większej zależności młodszych dzieci od ich opiekunów. 

  • Rodzina

    Depresja u opiekunów

    Opieka na bliską, chorą osobą daje dużo satysfakcji, ale może też wiązać się z wypaleniem, o którym pisałam  tutaj. A dzisiaj piszę o kolejnym trudnym aspekcie, o depresji. Bywa i tak, że do gabinetu psychologicznego przychodzi pacjent onkologiczny z bliską osobą, która służy mu jako wsparcie. Tymczasem bardzo szybko widać, że kto inny potrzebuje tutaj pomocy psychologicznej. 

    Życie opiekuna zmienia się na wiele sposobów po zdiagnozowaniu raka u bliskiej osoby. Zmiany te wpływają na większość obszarów życia i trwają nawet po zakończeniu leczenia. Każdy reaguje na swój sposób na diagnozę oraz kolejne informacje płynące od lekarza. Dlatego też opiekun może odczuwać emocje równie silne lub nawet silniejsze niż te odczuwane przez pacjenta. Odczuwanie smutku jest zjawiskiem normalnym, kiedy ktoś bliski otrzymuje diagnozę raka. Jednak przedłużający się stres, silne emocje i dodatkowe obciążenie mogą prowadzić do depresji. Badania pokazują, że opiekunowie mają wyższy poziom depresji niż osoby niebędące opiekunami. Tymczasem coraz częściej całodobowa opieka jest sprawowana przez członków rodziny w domu. Bliscy pomagają pacjentom w czynnościach związanych z codziennym funkcjonowaniem i procedurami medycznymi, zależnie od zaawansowania choroby. 

  • Rodzina

    Wypalenie

    Rola opiekuna chorej osoby może oznaczać wiele nowych obowiązków. Mogą one dotyczyć codziennych czynności takich jak przygotowanie posiłków, pomoc w toalecie, wizyta u lekarza czy podanie lekarstw. Drugim aspektem jest pomoc w radzeniu sobie z emocjami, wspólne rozmowy, spędzanie czasu. Często naturalną kolejnością podjęcia się opieki nad inną osobą jest zaniedbywanie własnych potrzeb i uczuć. A to w dłuższej perspektywie czasu może mieć bardzo negatywne skutki. Jednym z nich jest poczucie wypalenia. Wypalenie u opiekuna to stan fizycznego, emocjonalnego i psychicznego wyczerpania, któremu może towarzyszyć zmiana postawy z pozytywnej i opiekuńczej na negatywną i beztroską.  Czym się objawia?

  • Rodzina

    Relacje między rodzicami chorych dzieci

    W ciągu życia równolegle pełnimy wiele ról społecznych. Niektóre z nich są dla nas ważniejsze, inne mniej. W sytuacji różnych trudności życiowych obowiązki wynikające z jednej roli stawiamy wyżej niż te pochodzące z innej. W przypadku rodziców dziecka z chorobą nowotworową zderzają się dwie potrzeby: potrzeba troski o dobro dziecka oraz potrzeba utrzymania właściwej relacji z partnerem. Jak pokazują badania ta pierwsza zazwyczaj staje się znacznie ważniejsza, co odbija się na relacji pomiędzy rodzicami.  Tak naprawdę, więzi pomiędzy małżonkami mogą zmieniać się już od momentu zaobserwowania pierwszych objawów u dziecka i poszukiwania właściwej opieki zdrowotnej. Jakie trudności mogą pojawić się w relacji?

  • Rodzina

    Potrzeby nastoletniego rodzeństwa pacjentów

    Kiedy jedno z dzieci zachoruje na raka naturalnym jest, że staje ono w centrum uwagi, a głównym zadaniem rodziny staje się troska o jego wyleczenie. Jednak diagnoza i leczenie u jednego z dzieci może zakłócać strukturę i funkcjonowanie całej rodziny. A takie zmiany mogą prowadzić do zwiększenia intensywności zarówno uczuć jak i napięć pomiędzy rodzeństwem. Nie zmienia to jednak faktu, że zdrowe rodzeństwo jest skłonne do ukrywania swoich emocji i własnych problemów, prawdopodobnie z powodu niechęci do dodatkowego obciążania  już i tak zatroskanych rodziców. Ogólnie rzecz biorąc zdrowe rodzeństwo często czuje się samotne, izolowane, na uboczu, jakby będące ciężarem. A takie odczucia mogą prowadzić do problemów związanych z dostosowaniem psychospołecznym. Na co więc należy zwrócić uwagę?